Kleine signalen
Als ondersteunend begeleider ondersteunt Magalis cliënten bij de dagelijkse verzorging. Ze helpt hen met opstaan, aankleden en eten. ‘De cliënten gaan niet naar een externe dagbesteding. Daarom zorgen we op de woning voor een afwisselend programma. We laten cliënten verschillende materialen voelen, gebruiken knetterzeep of laten ze verschillende geuren ervaren. Zo prikkelen we hun zintuigen en ontdekken we waar iemand van geniet.’
Daarnaast let ze goed op de kleinste signalen die cliënten geven. ‘Soms zie ik dat een cliënt ineens anders in zijn rolstoel zit. Of iemand wil ineens graag liggen. Dan weet ik vaak dat er iets aan de hand is. Bijvoorbeeld dat iemand zich niet prettig voelt of verschoond moet worden. Hoe langer je met cliënten werkt, hoe beter je zulke signalen leert herkennen.’
Contact zonder woorden
Ook zonder woorden bouw je een band op met cliënten. Dat ervaart Magalis iedere dag. Ze vertelt over Dennis, een cliënt die blind is en niet kan praten. ‘Als Dennis mijn stem hoort of ik hem aanraak, begint hij vaak meteen te lachen. Dan heb ik echt het gevoel dat hij mij herkent.’
Door dingen uit te proberen, ontdekt Magalis steeds beter waar cliënten op reageren. ‘Ik zette een keer Michael Jackson op tijdens het douchen. Ik zag Dennis meteen lachen. Sindsdien luisteren we er vaker naar en zing ik mee. Dat is echt ons moment samen. Laatst gebruikte ik ook een massagekam bij hem. Dat vond hij zo fijn dat hij uiteindelijk in slaap viel. Dan merk je hoeveel rust en ontspanning zoiets kan geven.’
Gewoon doen
Toen Magalis overstapte naar een woning met alleen cliënten met EVMB, vond ze dat best spannend. ‘Op mijn vorige woning zaten maar twee cliënten in een rolstoel. Nu ineens allemaal. Ik dacht echt: kan ik dit wel? Vooral de tilliften vond ik in het begin lastig. Ik was bang dat ik iets verkeerd zou doen.’
Door veel mee te kijken en samen te werken met collega's groeide haar vertrouwen. ‘Bij Dennis stonden zijn armen bijvoorbeeld meer gebogen dan ik gewend was. In het begin moest ik leren hoe ik hem het beste kon ondersteunen tijdens de verzorging. Nu weet ik precies wat voor hem prettig is en voelt dat heel normaal. Daarom zeg ik altijd tegen mensen die twijfelen: ga gewoon eens een dag meelopen. Pas als je deze doelgroep zelf meemaakt, ontdek je hoe mooi dit werk is.’
Samenwerken
Samenwerken is volgens Magalis onmisbaar. ‘Geen dag is hetzelfde. We beginnen de dag samen en stemmen met elkaar af wie wat doet. Wie kookt? Wie doet de medicatie? Tijdens de verzorging overleggen we regelmatig. Als een cliënt ineens anders reageert dan normaal, bespreken we direct wat we zien. Door onze ervaringen te delen, kunnen we de begeleiding meteen aanpassen. Zo zorgen we ervoor dat iedereen de aandacht krijgt die nodig is.’
‘We maken ook veel plezier met elkaar. Tijdens de bewonersvakantie zaten we met collega's en cliënten samen in de bus. We zetten muziek op en één van de cliënten begon meteen te dansen. Dan lachen we met z'n allen. Dat soort momenten maken mijn werk extra leuk.’
Kans om te groeien
Magalis begint binnenkort aan de opleiding tot persoonlijk begeleider. ‘Ik wil me verder ontwikkelen en nog beter begrijpen wat cliënten nodig hebben. Als persoonlijk begeleider kijk je breder dan alleen de dagelijkse begeleiding. Je denkt bijvoorbeeld ook mee over de doelen van cliënten. Juist dat spreekt me aan. Toen ik aangaf dat ik de opleiding wilde volgen, reageerden mijn collega’s en teamleider meteen enthousiast. Ze denken met me mee en geven me de ruimte om die stap te zetten.’
Werken bij ASVZ?
Ben je op zoek naar betekenisvol werk? Wil je ontdekken of werk in de gehandicaptenzorg iets voor jou is? Kijk in het overzicht of er een passende vacature voor je bij staat.